به هر جايي كه قدم بگذاري، آداب مخصوص به خود را مي‌طلبد، چه رسد به هيأت كه از مقدس‌ترين مكان‌هاست.

آنچه در زير مي‌آيد قسمتي از آداب هيأت است، كه رعايت آن موجب تقرب بيشتر است.وقتي به هيأت آمدي،‌ پاي در ركاب نه، مهار اسب چموش نفس را بكش و بر رذائلت بتاز و حجاب آمال را لگدكوب كن.بتاز تا به د رگاه نياز برسي.از گذشته‌ات فرار كن و به سوي آينده بيا، بيا تا انتهاي راه را ببيني، سرازيري قبر را.

آنگاه كه اسبت را از نفس انداختي و به مقصد رسيدي، آنگاه او را رها كن.با قدم به وادي طوبي درآ.

ابتدا پاي برهنه كن و چون بُشر حافي به دنبال مولايت بشتاب، كه روي از تو برتافته و رفته است.

برو تا به آقايت برسي.

او در دل هنوز منتظر آمدن توست؛ هر چند تو را ترك گفته است.او خيلي منتظر تو بود. خودت را به قدوم مولايت بيانداز. نمي‌خواهد حرفي بزني، راحت گريه كن. او همه حرف‌هاي دلت را مي‌داند.

از او بخواه تا تو را با خود ببرد. اگر گفت كجا؟ بگو كربلا؛ آنجا كه بدن‌ها بي‌سر مي‌شوند و سرها سرافراز؛

آنجا كه تن‌ها، عريان به خاك افتاده‌اند و جان‌ها سر به افلاك كشيده‌اند.

اگر فرصت ديدارت تمام شد و ديگر جز يك كلمه نمي‌توانستي بگويي،

بگو حسين،

بگو حسين،

بگو حسين.

اين كلمه هيچوقت تمام نمي‌شود.آنگاه رو به قبله بنشين و دعا كن.دعا كن تا خدا باز هم تو را به هيأت راه دهد.

حجه الاسلام والمسلمین حاج عليرضا پناهيان